ماندگار نیستند؛ گیر کردهاند!!این روزها در بسیاری از سازمانها، مدیرانی میمانند نه به خاطر درخشش عملکرد، بلکه صرفاً به دلیل نبود گزینهی بهتر.این ماندگاری از جنس موفقیت نیست؛ بیشتر شبیه توقف اجباری در ایستگاهی است که قطار تغییر سالهاست از آن عبور نکرده.وقتی انتخاب مدیران بر اساس شایستگی و تخصص نباشد و تنها «آشنا بودن» ملاک شود، نتیجه روشن است: مدیرانی که سالها میمانند، نه چون بهتریناند، بلکه چون بهتر از آنها پیدا نشده یا نخواستند پیدا کنند.پیامدش برای سازمانها و نیروهای جوان واضح است: نوآوری جای خود را به ایستایی میدهد و انگیزه کارکنان کاهش مییابد.زمان آن رسیده که صلاحیت، تخصص و تعهد واقعی معیار انتخاب باشد تا ماندگاری مدیران به معنی اثرگذاری واقعی و پیشرفت سازمانها بدل شود.
دیدگاهتان را بنویسید