اینجا “کویت” است!
زنجان پرس؛حالا که فصل تغییرات مدیریتی داغ شده؛ ای کاش سازوکاری وجود داشت که مدیران پیش از ترک مسئولیت، مجبور میشدند کارنامه واقعی عملکردشان را روی میز بگذارند و پاسخگوی قصورها و کمکاریهای مدیریتی خود باشند؛ نه اینکه بهسادگی صندلی را ترک کنند و همه چیز را پشت سرشان رها کنند.اما ظاهراً در زنجان داستان کمی متفاوت است؛ بعضی مدیران هر زمان که بخواهند میآیند و هر زمان که بخواهند میروند؛ بیآنکه توضیحی بدهند، بیآنکه کسی از آنها بپرسد در این مدت دقیقاً چه کردند و چه چیزی برای شهر باقی گذاشتند.کارهای نیمهتمام، وعدههای فراموششده و فرصتهایی که بهآرامی از دست رفتند، تنها یادگار بعضی از این مدیریتهاست. با این حال، رفتن آنها هم معمولاً بیهیچ حساب و کتابی اتفاق میافتد؛ گویی مسئولیتی از ابتدا وجود نداشته است.ما در تاریخ زنجان فراوان داریم مدیرانی که به خاطر موقعیت بهتر زنجان را رها کرده و به پست دیگری رفتند؛ یا همان مدیری که تا دید نمیتواند بی هیچ توضیحی استعفا داد؛ آن یکی خانواده را بهانه قرار داده و به تهران رفت؛ یکی دیگر به خاطر بیماری قلبی سوری مدیریت را نیمه گذاشت.اینقدر از این نمونهها در زنجان داریم که برای مدیریتی که نصفه نمانده باشد؛ نمونهای پیدا نمیکنیم.حالا دیگر برای برخی مدیرانی که عملکرد چندان درخشانی هم ندارند، زنجان بیشتر شبیه «کویت» شده است؛ جایی برای گذراندن یک دوره مدیریتی آرام، استفاده از امکانات و سپس خداحافظی، بدون آنکه کسی صورتحساب عملکرد را مطالبه کند.اما ای کاش (لعل) روزی برسد که مدیریت، پیش از آنکه جایگاه باشد، مسئولیت تلقی شود و مدیران پیش از آنکه ساده بروند؛ مجبور به پاسخگویی باشند.
دیدگاهتان را بنویسید