آردهایی که از «دیوار» سر درآورد

آردهایی که از «دیوار» سر درآورد

ماجرا از جایی شروع می‌شود که برخی نانوایان وزن چانه را کم می‌کنند؛ نانی کوچک‌تر به دست مردم می‌رسد و مابقی آرد، سر از «دیوار» و فروش‌های حضوری در می‌آورد.شاید این راهی برای جبران هزینه‌ها باشد اما در اصل، تخلفی آشکار و تضییع مستقیم حق مردم است.با یک حساب سرانگشتی اگر هر کیسه آرد به قیمت یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان فروخته شود، یک نانوا می‌تواند ماهانه حدود ۹۰ میلیون تومان درآمد بی‌دردسر با فروش روزانه دو ‌کیسه آرد از محل فروش خارج از شبکه داشته باشد. هرچند قبول داریم هزینه‌های نانوایی بالاست؛ از دستمزد کارگر تا اجاره و انرژی. اما آیا راه جبران، کم‌فروشی و فروش سهمیه آرد در بازار آزاد است؟وقتی نظارت کمرنگ باشد و مدیریت منفعل، تخلف هم عادی می‌شود.و حالا یک سؤال جدی؛ این، چندمین آگهی در طول همین یک ماه گذشته است که فروش آرد سهمیه‌ای در «دیوار» منتشر می‌شود؟وقتی آگهی‌ها تکرار می‌شوند، یعنی تخلف هم تکرار می‌شود و وقتی تخلف تکرار می‌شود، یعنی نظارت یا نیست، یا کار نمی‌کند.هر بار که درباره این موضوع می‌نویسیم، با توجیه‌هایی تکراری روبه‌رو می‌شویم؛ اما باز هم می‌نویسیم. چون دانستن حق مردم است. مردمی که ساعت‌ها در صف می‌ایستند،نان کوچک‌تر تحویل می‌گیرند.و مسئولی که پشت میز نشسته،بی‌خبر از صف‌ها، بی‌خبر از مشکلاتی که مردم هر روز با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند و هر بار می‌گوید پیگیری کردیم؛ پیگیری که نتیجه‌ای نداشته است که اگر داشت اینطور نمی‌شد.