امنیت دانشگاه با امنیتی کردن دانشگاه فرق دارد
رضا فرجی نماینده دانشجویان در حضور محسنی اژهای؛ دانشجو صدای بلند جامعهای است که سکوت و لکنت را نمیپذیرد؛ صدایی که اگر خاموش شود، حقیقت نیز خاموش خواهد شد. حضور مسئولان زمانی ارزشمند است که راهگشا باشد، نه اینکه فقط در قاب عکسها بماند. دانشجو انتظار عمل دارد، نه شعار. شورای صنفی موظف است بیپرده حرف بزند؛ دانشگاه خانه ماست، نه ادارهای که با ترس و تعارف اداره شود. دانشجو فرزند این سرزمین است؛ نه متهم همیشه در صف انتظار. امنیت دانشگاه با امنیتیکردن آن زمین تا آسمان فرق دارد. دانشگاه باید محل گفتگو باشد، نه جایی که سایه ترس بر سر دانشجو بیفتد. نقد دانشجو تخریب نیست؛ دلسوزی است. اگر انتقاد شنیده نشود، گرهها کورتر خواهد شد و شکافها عمیقتر. آینده جوان را نباید با عینک قضایی تاریک کرد. دانشجو پروندهدار نمیخواهد؛ فرصتدار میخواهد. میخواهیم تضارب آرا در دانشگاه بیهزینه باشد؛ دانشجو باید حق حرفزدن داشته باشد، بیآنکه نگران فردایش باشد. اگر زبان دانشجو را کوتاه کنید، دیوار ناکارآمدی قد میکشد؛ و آنوقت هیچ صدایی برای هشدار باقی نمیماند. ما تا پای جان برای عزت دانشجو ایستادهایم؛ چون اگر دانشجو عزت نداشته باشد، دانشگاه اعتبار ندارد. امیدواریم عدالت فقط یک واژه چاپشده روی بنرها نباشد؛ بلکه در رفتار و تصمیمها دیده شود، احساس شود، و برای همه یکسان اجرا شود.
دیدگاهتان را بنویسید