زنجان پرس؛ ساعت 8 شب است، چراغ که قرمز میشود؛ یک مرد لاغراندام و سیاهرُخ، با کُلاهِ دوکی، گیوههای نوکتیز و جامهٔ سُرخ با دایرهزنگی و تنبک به سراغ ماشینها میآید و آواز سر میدهد “ارباب خودم سام و علیکم، ارباب خودم سرتو بالا کن، ارباب خودم بزبزقندی، ارباب خودم چرا نمیخندی؟” “حاجی فیروزم، سالی یه روزم”. همه تلاش خود را میکند که طناز و جالب باشد که توجه رانندگان و سرنشینان خود را به خود جلب کند تا اسکناسی کف دستش بگذارند. شب عید حاجی فیروز همین ایام است؛ قبل از عید؛ این جماعت، فقط چندروز پیش از فرارسیدن نوروز، مهلت دارند حاجی فیروز شوند و روزی خود را از این راه به دست آورند؛ کسب و کار آنها فقط یک هفته است و تمام… اینها از سر سیری حاجی فیروز نشده اند. احتمالاهیچ کدامشان تا حالاسوار ماشین لوکس نشده اند یا پشت میز رستورانهای شیک و فانتزی شهر ننشستهاند. حالا دیگر در هر خیابانی حاجی فیروز را میتوان دید؛ صورتشان را سیاه کردهاند تا ناشناس بمانند؛ چون کسی آنها را نمی شناسد و بی خیال برخورد با آدم های آشنا، راحت کاسبی می کنند. مانند یکی از حاجی فیروزها که میگفت: «دوروز پیش جلو ماشین باجناقم را گرفتم و کلی ادا و اصول درآوردم و اذیتش کردم، آخرسر هم از آنجا که می دانستم چه بگویم که نرم شود، یک اسکناس 100 هزار تومانی از او عیدی گرفتم». حاجی فیروز نوبتی در قسمتی از شهر که دست فروش هم زیاد است اما قضیه حاجی فیروز متفاوت تر از بقیه نقاط شهر است؛ این گروه، هفت، هشت روز حاجی فیروز می شوند و هر شب یکی از آنها حاجی فیروز است. یکی از حاجی فیروزهای نوبتی میگوید: «حُسن حاجی فیروزبودن این است که هیچ ماموری به تو گیر نمیدهد و راحت میتوانی کاسبی کنی. حاجی فیروز گزارش ما جوان است؛ سالهاست که حاجی فیروزها جوان شدهاند و از کوچک و بزرگ زخم هایی را که بر پیکره جامعه وجود دارد با فکاهی و طنز مداوا می کنند و دردهای خود را برای ساعتی به مرداب فراموشی می سپارند. نمیدانم تا زمانی که گرم صحبت با حاجی فیروزها چراغ چند بار سبز و قرمز شده است؛ اما هنوز هم حاجی فیروز با دایره زنگی هنوز در پشت چراغ قرمز ایستاده و با ترانه خواندن و بازی در آوردن خدا خدا می کند تا چراغ سبز نشود او خوشحال از یک مشت اسکناسی است که در دستهایش مچاله کرده… چراغ سبز شد.
دیدگاهتان را بنویسید